و تا غول بیابان به سراب نفریبد ، سرآب از این بادیه به دوری افق است

و برای رفتن تاریکی تا سرزمین روشنی ها ، فاصله ی زیادی هست 

 پای پریدنم نیست ؛ زبان فریادم نیست ؛ جوهر نوشتنم نیست ؛ احساس عشق ورزیدنم نیست 

به کدامین طرف بروم ، چه بر زبان برانم ، چه بنویسم و به که عشق ورزم 

“آه،ای یقین گم شده” 

چقدر هوا سرد و گرفته است ، چقدر دنیای من کوچک است

نوروعدم اینجا یکسان است؛ اینجا عدم تاریکی ، نور است!(نه عدم نور،تاریکی)  

پای نرفتنم سنگینی می کند؛زبان خاموشی ام عذابم می دهد؛جوهر خشکیده ام،چشمانم  را تر می کند واحساس کورم،عشق را به مسلخ می برد  

ستاره ها دور نیستند ، افق همین جاست ، آسمان نزدیک است!

آدم ها دورند ، عشق دور است ، یقین دور است ، رسیدن دور است!  

درختان سر به هم می دهند و پای هم،زمین بالا می رود و آسمان پایین. 

آه دنیای من کوچک است

من اینجا تنهایم؟

                                                                     مهدی فاتحی

                                                                         دی 86           

مهم نیست اگر به آنچه می خواهی  برسی،بی نهایت دور باشی؛مهم این است که بدانی،”اگر بی نهایت هم بدان نزدیک روی،باز بی نهایت تر از آن دور شده ای”.

تا به حال به افق،آن بی نهایت دورها نگاه کرده اید؟بی نهایت دورِ دور. از هر طرف که می گردی-بی هیچ مانعی-در برابرت بی نهایت را می بینی و تو ، در آرزوی “سفر به بی نهایت“؟.

تا به حال به آن تهِ دریا ها نگاه کرده اید؟

تا به حال به آسمان نگاه کرده اید؛جایی که بزرگترین دنیاها در چشمان ما،نقاطی کوچک ، با بارقه هایی کم فروغ ،چیزی دیگری نیستند؛جایی که میلیاردها عدد از آن نقطه ها وجود دارد؟.(بی نهایت ستاره در کنار بی نهایت تر عدم!)

 چگونه می شود بی نهایت بزرگ در با نهایت جای گیرد ؟و این بی نهایت بزرگ در با نهایت جای شده،در بی نهایت مجال بودن نیابد؟

چقدر کم اند بی نهایت هایی که در مقام عینیت اند.

بعضی از بی نهایت ها هستند ولی نه در “واقعیت”.چگونه می شود در لحظه ای،بی نهایت بی نهایت خلق گردند و در لحظه ای دیگر به همان اندازه،نابود شوند؟

گاهی بعضی از بی نهایت بزرگ ها و بی نهایت دور ها نسبت به بعضی از بی نهایت بزرگ ها و بی نهایت دورهای دیگر ، چه بی نهایت کوچک ونزدیک اند!.

 چگونه این بی نهایت ها که نه وجود دارند،آدمی را به عروج می برد،به قلّه ها می برد؛به بی نهایت عشق،بی نهایت احساس،بی نهایت زیبایی و به بی نهایت بزرگی؛و عرصه ی با نهایت خود را برای آن همه بی نهایت تنگ می گرداند؟

مهم نیست نهایت مقداری را که می شود دوست داشت،دوست داشته باشی؛مهم اینه که بدونی دوست داشتن می تواند “بی نهایت باشد”و”بی نهایت کند”.

مهم نیست نهایت مقداری را که میشود زیبا بود و زیبا دید،زیبا شد و زیبا نگاه کرد؛مهم اینه که بدونی زیبایی می تونه “بی نهایت باشه” و “بی نهایت کنه”.

مهم نیست نهایت مقداری را که می شه بزرگ بود و بزرگ دید،بزرگ شد و بزرگ نگاه کرد؛مهم اینه که بدونی می شه به اندازه ی بی نهایت ،”بزرگ دید و شُد”.              

  از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود      زنهار از این بیابان وین “راه بی نهایت”

 یافتن مصداق همه ی اینها با شما.  

                                                                                      مهدی فاتحی     

                                                                                 مهر ماه 1386خورشیدی

شب اول در حافظيه با وجود بازديدکننده گان و مردم گذشت.عده اي براي آنجایند تا پاي مقبره حافظ عکسي بگيرند و تعدادي محظوظ شکل و حالت و جتس بنا هستند؛کسي آنجا مي گفت :”خدا اين رضاشاه را بيامرزد،عجب جايي ساخته.”

اما دختري،در کناري روي پله هاي آرامگاه،آرام و اشک در چشم،در حالي که شاخه گل رزي سفيد در دست دارد،نشسته است،در حالي که سرش رو به سوي قبر برگردانيده و عاشقانه بدان مي نگرد.مردي نيزکفش هايش را پايين پله ها درآورده ودر کنار قبر دستش و سرش را به روي قبر گذارده،تو گويي در کنار قبر پدرش است که شب گذشته از دنيا رفته.  

حريم عشق را درگه بسي بالاتر از عقل است   کسي آن آستان بوسد که جان درآستين دارد

 در گوشه اي نشسته اي،در حالي که سال ها بود در يک زمان روحت و جسمت در يک مکان حاضر نبوده و حالا هست.

متحير از هر آنچه شده و متحير از هر آنکه در کنارش هستي ؛ و معلق در فضاي “لا توصيف”اش نشسته اي و ديوانش در دست.لاي دفتر باز مي کنم:…

چگونه مي شود در يک شب و در يک مکان ،ناگهان همه ي آنچه پيش از اين رفته و همه آنچه پيش از اين در من بوده،تحت ترديدي نابودگر قرار گيرد و دقيقا همان زمان که تازه فهميده اي که  واقعيت براي من نه آنچنان است که در ذهن من و درون من است؛ و هر آنچه در “برون مجازي”(آدم هايي که دوستشان مي داشتم و نبودند،دنيايي که دوستش مي داشتم و نبود) من است، ساخته ي “ذهن و درون دروغگوي من” است و برون واقعي من زشتي اش تازه رخ برکشيده ، دوستي مرده فرياد بر مي آورد که:”بازم از پاي درانداخته اي،يعني چه”
ترديد در آنچه پيش از اين” دوست مي داشتي “،”مي ديدي”،”فکر مي کردي”و”مي شنيدي”…غم انگيزتر از اين؟:

ناگهان   پرده  برانداخته اي    يعني چه       مست از خانه برون تاخته اي   يعني چه

زلف دردست صباگوش به فرمان حريف   اين چنين باهمه درساخته اي يعني چه               

شاه  خوباني  و  منظور  گدايان   شده اي     قدر اين  مرتبه  نشناخته اي   يعني  چه

نه سر زلف خود اول  تو  به   دستم دادي      بازم   در  پاي  در انداخته اي   يعني چه

سخنت  رمز دهان  گفت  و کم  سر ميان       وز ميان  تيغ  به  ما  آخته اي  يعني چه

هر کس از مُهره ي مهر تو به نقشي مشغول       عاقبت  با  همه  کج  باخته اي يعني چه

                                        حافظ در دل تنگت چو فرود آمد یار

                                       خانه از غیر نپرداخته ای  یعنی چه

آيا واقعا هر آنچه در حصر عظمتش زندگي مي کنم و در شکوه هوايش دم مي زنم، انتزاعي و مجازي است؟ و به خاطر “واقعيت”اش  و همچنين عدم انطباق آن “واقعيت”، با “حقيقت انتزاعي”، عاقبت با همه کج باخته ام و خانه از غير نپرداخته ام و قدر اين مرتبه نشناخته ام.؟

اما حافظ

       چو مستم کرده اي  مستور منشين          چو نوشم داده اي زهرم منوشان

محوطه دیگر خالی شده بود ساعت ده  در حافظیه بسته می شد.”می شه آقا برید آن طرف تر”در هوای خودم بودم که زنی گفت”شما در کادر من هستید اگه می شه برید آن طرف تر”.

در آنجا فقط من بودم و صدای دربان که از من می خواست آن جا را ترک کنم و گل رز سفیدی بر روی قبر حافظ.

شب دوم

تلاش ها برای گذراندن شبی از طلوع تا غروب در کنار آرامگاه حافظیه موثر افتاد.این بار من و چند تن از دوستان،اعم ازدوستان غریبه و دوستان آشنا و دوستان دشمن.

      آن شد اکنون که ز انبان عوام اندیشم             محتسب نیز دز عیش نهانی دانست

آدمی در هر لذتی خواستار مشترک کردن حس آن لذت با “دیگران” است،با هر طریق؛

ولی ای کاش “دیگرانی”وجود داشته باشد.بعضی از “دیگران” ، ” حواله به تقدیر می کنند“  و یا ” در این معامله تقصیر       می کنند.“

                                                                                         مهدی فاتحی
 

دریا بنفش و درختان قرمز وآدمیان سیاه و حیوانات سفید و شهرها قهوه ای و روستاها آبی،غروب سبزتیره و آسمان سبز و ستارگان خاکستری

  آیا آنچه می بینیم،آنچه نیست که به ما نمایانده اند؟

  آیا آنچه را من هم می بینم تو هم میبینی؟