برای رفتن مِه ، چشمان کمی به دنبال دنیایی فراخ اند
و تا غول بیابان به سراب نفریبد ، سرآب از این بادیه به دوری افق است
و برای رفتن تاریکی تا سرزمین روشنی ها ، فاصله ی زیادی هست
پای پریدنم نیست ؛ زبان فریادم نیست ؛ جوهر نوشتنم نیست ؛ احساس عشق ورزیدنم نیست
به کدامین طرف بروم ، چه بر زبان برانم ، چه بنویسم و به که عشق ورزم
“آه،ای یقین گم شده”
چقدر هوا سرد و گرفته است ، چقدر دنیای من کوچک است
نوروعدم اینجا یکسان است؛ اینجا عدم تاریکی ، نور است!(نه عدم نور،تاریکی)
پای نرفتنم سنگینی می کند؛زبان خاموشی ام عذابم می دهد؛جوهر خشکیده ام،چشمانم را تر می کند واحساس کورم،عشق را به مسلخ می برد
ستاره ها دور نیستند ، افق همین جاست ، آسمان نزدیک است!
آدم ها دورند ، عشق دور است ، یقین دور است ، رسیدن دور است!
درختان سر به هم می دهند و پای هم،زمین بالا می رود و آسمان پایین.
آه دنیای من کوچک است
من اینجا تنهایم؟
مهدی فاتحی
دی 86
